Blog

God is op de badkamervloer

Door Team BasiC
Belijden Bidden Pijn
31 augustus 2021

De Amerikaanse zangeres Nightbirde heeft kanker en haar kans om te overleven is twee procent. Haar optreden bij America’s Got Talent ging deze zomer viral (op Youtube is de video al 33 miljoen keer bekeken) en bezorgde zelfs het altijd kritische jurylid Simon Cowell tranen. Hieronder kun je lezen over de worsteling van de zangeres met God. “Ik ben de benedenbuur van God, die met een bezemsteel tegen het plafond bonkt.”

De Amerikaanse zangeres Nightbirde heeft kanker en haar kans om te overleven is twee procent. Haar optreden bij America’s Got Talent ging deze zomer viral (op Youtube is de video al 33 miljoen keer bekeken) en bezorgde zelfs het altijd kritische jurylid Simon Cowell tranen. Hieronder kun je lezen over de worsteling van de zangeres met God. “Ik ben de benedenbuur van God, die met een bezemsteel tegen het plafond bonkt.”

“Ik heb nu drie keer kanker gehad, en ik ben de dertig nauwelijks gepasseerd. Er zijn momenten dat ik me afvraag wat ik gedaan moet hebben om zo'n verhaal te verdienen. Ik vrees soms dat als ik sterf en God ontmoet, dat Hij zal zeggen dat ik Hem teleurgesteld heb, of beledigd, of heb gefaald. Misschien zal Hij zeggen dat ik mijn lesje nooit geleerd heb, of dat ik niet dankbaar genoeg was. Maar één ding weet ik zeker: Hij kan nooit zeggen dat Hij mij niet kende.

Ik ben de benedenbuur van God, die met een bezemsteel tegen het plafond bonkt. Ik sta elke dag voor Zijn deur. Soms met liederen, soms met vloeken. Soms verontschuldigingen, geschenken, vragen, eisen. Soms gebruik ik mijn sleutel onder de mat om mezelf binnen te laten. Andere keren mok ik buiten tot Hij zelf de deur voor me opent.

Ik heb Hem een bedrieger en een leugenaar genoemd, en ik meende het. Ik heb Hem gezegd dat ik wilde sterven, en ik meende het. Tranen zijn het enige gebed geworden dat ik ken. Gebeden rollen over mijn neusgaten en druipen langs mijn onderarmen naar beneden. Ze vallen op de grond als ik naar Hem reik. Dit zijn de gebeden die ik dag en nacht herhaal; zonsopgang, zonsondergang.

Ik heb Hem een bedrieger en een leugenaar genoemd, en ik meende het. Ik heb Hem gezegd dat ik wilde sterven, en ik meende het.

Noem me bitter als je wilt, dat klopt. Reken mij tot de bozen, de cynici, de gekwetsten, de geharden. Maar reken mij ook tot de vrienden van God. Want ik heb Hem in een zeldzame vorm gezien. Ik heb Zijn adem gevoeld, in Zijn schaduw gelegen, mijn ogen dichtgeknepen om de boodschap te lezen die Hij voor mij in het zand schreef: “Ik ben ook verdrietig.”

Als een verklaring zou helpen, zou Hij me er een geven - ik weet het. Maar misschien zou een verklaring alleen maar een ruzie tussen ons veroorzaken en ik wil geen ruzie met God. Ik wil met Hem in een hangmat liggen en de aderen in Zijn armen volgen.

Ik herinner mezelf eraan dat ik bid tot de God die de Israëlieten tientallen jaren liet dwalen. Zij smeekten om in het Beloofde Land te komen, maar in plaats daarvan liet Hij hen ronddwalen en beantwoordde gebeden die zij niet hadden gebeden. Veertig jaar lang raakten hun schoenen niet versleten. Vuur verlichtte hun pad elke nacht. Elke morgen zond Hij hun genadebrood uit de hemel.
Ik zoek hard naar de antwoorden op de gebeden die ik niet heb gebeden. Ik zoek naar het genadebrood dat Hij beloofde elke morgen vers voor mij te bakken. De Israëlieten noemden het manna, dat betekent ‘wat is het?’.
Dat is dezelfde vraag die ik me stel, telkens weer. Er is hier ergens genade, maar wat is het? Wat is het? Wat is het?

Ik zie barmhartigheid in het stoffige zonlicht dat de bomen omlijnt, in de kromme handen van mijn moeder, in de deken die mijn vriend voor me achterliet… Het is niet de barmhartigheid waar ik om vroeg, maar het is toch barmhartigheid. En ik leer een nieuw gebed: dankjewel. Het is een gebed dat ik nog niet meen, maar zal herhalen tot ik het meen.

Noem me vervloekt, noem me verloren, noem me geminacht. Maar dat is niet alles. Noem me uitverkoren, gezegend, gezocht. Noem me degene aan wie God zijn geheimen fluistert. Ik ben degene wiens buik gevuld is met broden van genade die voor mij verborgen waren.
Zelfs op dagen dat ik niet zo ziek ben, ga ik soms in het middaglicht op de badkamermat liggen om naar Hem te luisteren. Ik weet dat het gek klinkt, en ik kan het niet echt uitleggen, maar God is daarbinnen - zelfs nu. Ik heb horen zeggen dat sommige mensen God niet kunnen zien omdat ze niet laag genoeg kijken, en dat is waar. Kijk lager. God is op de badkamervloer.”

De complete en originele Engelse blog kun je hier lezen: https://www.nightbirde.co/blog/blog-post-title-three-2rjnk